Niektóre psy goniłyby piłkę aż do zmroku. Problemem nie jest piłka, tylko to, jak zwykle wygląda zabawa: start na pełnej mocy, ostre hamowanie, obrót, sprint z powrotem — dwadzieścia, trzydzieści razy z rzędu. Weterynarze z Cornell przypominają, że wiele psów ma dość wytrzymałości i zapału, żeby biegać do upadłego, dlatego granice musisz wyznaczać ty.
Skąd biorą się urazy
- Wybuchowe starty i hamowanie w poślizgu. Pies, który wystrzeliwuje, gdy tylko piłka opuści twoją rękę, a potem hamuje i obraca się, żeby ją chwycić, obciąża kolana i barki siłą skręcającą.
- Łapanie w powietrzu. Skok, obrót i niezgrabne lądowanie wyglądają efektownie, ale dają w kość kręgosłupowi, nadgarstkom i więzadłom kolana.
- Powtórzenia. U psów zerwanie więzadła krzyżowego rzadko jest jednym nagłym wypadkiem: więzadło słabnie stopniowo i w końcu puszcza podczas zwykłej zabawy. Nadwaga i duże rasy, takie jak labrador, rottweiler czy bokser, jeszcze zwiększają ryzyko.
Rzucaj z głową
- Poproś, żeby poczekał. Niech pies siedzi, aż piłka wyląduje, i dopiero wtedy go zwolnij. Bieg staje się kontrolowany, a nie sprintem na pełnej mocy zakończonym gwałtownym stopem.
- Rzucaj nisko albo tocz piłkę. Piłka podskakująca po trawie zachęca do gonienia, a nie do skakania. Wysokie rzuty łukiem i łapanie frisbee lepiej sobie odpuścić.
- Chowaj zamiast wystrzeliwać. Wrzuć piłkę w wysoką trawę albo w kupkę liści i pozwól psu znaleźć ją nosem. Szukanie męczy głowę i oszczędza ciało.
- Zwracaj uwagę na podłoże. Na trawie i miękkiej ziemi łapy mają przyczepność, a na mokrych płytkach, twardym asfalcie i lodzie się ślizgają.
Ile to wystarczająco?
Pięć–dziesięć rzutów, potem przerwa: powąchać, pospacerować kilka minut, prosta sztuczka — i kolejna runda, jeśli pies nadal ma ochotę. Przed pierwszym rzutem rozgrzejcie się żwawym spacerem: w chłodne jesienne dni zimne mięśnie łatwiej naciągnąć. Kończ, póki pies chce jeszcze. Przydatny sygnał zmęczenia według Cornell: gdy język rozszerza się na końcu w kształt łyżki, mięśnie są blisko granicy.
Wybierz bezpieczną piłkę
Piłka powinna być na tyle duża, żeby nie wślizgnęła się do gardła — małą piłką tenisową duży pies może się zadławić. Filcowa powierzchnia piłek tenisowych zbiera piasek i brud i powoli ściera zęby, więc dla psa, który lubi gryźć, lepsza będzie gładka gumowa piłka. Trzymaj zabawki do gryzienia osobno od zabawek do aportu i zrezygnuj z patyków: łatwo się łamią na drzazgi i mogą zranić pysk, gdy pies potknie się w biegu.
Jeśli po zabawie pies kuleje, siedzi z jedną tylną łapą wysuniętą w bok albo oszczędza łapę, zrób przerwę od zabaw piłką i pokaż go weterynarzowi. Pomagają też zapisy spacerów w PawKit: od razu widać, ile naprawdę aktywnych dni ma pies w tygodniu — i odpowiedź jest gotowa, gdy weterynarz zapyta.



