Każda twarda podłoga ma swój dźwięk, który pojawia się, gdy przechodzi po niej pies z długimi pazurami: lekkie, szybkie stukanie. W pewnym momencie przestajemy je słyszeć. A to najprostszy sygnał, jaki daje ci twój pies: pazur dotyka podłogi wcześniej niż opuszka, a każdy krok odgina staw palca do tyłu.
Sprawdzenie w pięć sekund
Postaw psa na równej podłodze i spójrz z boku. W swobodnej postawie pazury nie powinny sięgać podłoża. A potem po prostu posłuchaj, jak odchodzi.
- Stoi spokojnie, pazury nie sięgają podłogi — długość jest w porządku.
- Słychać stukanie po płytkach albo panelach — czas skrócić.
- Nie pomijaj wilczego pazura, tego małego, wyżej po wewnętrznej stronie łapy. Nigdy nie dotyka ziemi, więc nigdy się nie ściera — i to właśnie on zawija się i wrasta w skórę.
Jak często
Większości psów wystarczy raz w miesiącu. Ten, który codziennie chodzi po asfalcie, ściera pazury sam i może poczekać dłużej; ten, którego życie to dywan, trawa i kanapa, może potrzebować skracania co trzy tygodnie. U szczeniąt rosną szybko: sprawdzaj co dwa tygodnie, choćby po to, żeby cała procedura stała się czymś zwyczajnym.
Po trochu, nigdy dużo naraz
W środku każdego pazura jest miazga — żywy rdzeń z naczyniem i nerwem. Sztuką nie jest pewna ręka, tylko małe kęsy: po 1–2 mm, z celem w miejscu, gdzie pazur zaczyna się wyginać, i zatrzymanie się wcześniej, jeśli coś się zmieni.
- Jasne pazury: podnieś pod światło, a zobaczysz w środku różową miazgę. Zatrzymaj się dwa milimetry przed nią.
- Ciemne pazury: zdejmuj cienkie plasterki i za każdym razem patrz na przekrój. Gdy pośrodku pojawi się szarobiałe kółeczko z ciemną kropką, miazga jest tuż za nim. Stop.
- Zahaczyłeś? Krwawi obficie i wygląda groźnie, ale się zatrzymuje. Przyciśnij do końcówki proszek hemostatyczny — albo zwykłą mąkę kukurydzianą — i przytrzymaj trzydzieści sekund.
Niech łapy staną się nudne
Większość psów nie nienawidzi obcinacza — nie lubi tego, że się je trzyma. Dotykaj łap wtedy, kiedy nic się nie wydarzy: przytrzymaj łapę dwie sekundy, smaczek, puszczasz. Potem pojawia się obcinacz, dotyka pazura, smaczek, znika. Jeden pazur dziennie to bardzo dobry wynik — spokojny pies z odrobinę za długimi pazurami jest lepszy niż walka raz w miesiącu.
Kiedy to sprawa dla lekarza
Są pazury, których nie da się już naprawić w domu: pazur wrośnięty w opuszkę, spuchnięty albo krwawiący palec, pazur rozłupany aż do miazgi, pies, który kuleje i wylizuje wciąż tę samą łapę. Umów wizytę — wrastający pazur to rana i boli długo, zanim stanie się widoczny. Bardzo długie pazury też skraca się w kilku podejściach co dwa tygodnie, bo miazga rośnie razem z pazurem i musi się cofać stopniowo.
Zapisuj każde skracanie w dzienniku swojego psa. Po dwóch, trzech wpisach poznasz jego własny rytm — i przestaniesz czekać, aż przypomni ci o tym stukanie.



