Psy · Pielęgnacja

Trzydzieści sekund przy drzwiach: łapy psa w mokrym sezonie

Jesień zmienia podłoże pod łapami: zimno, woda, piasek i drobne kamyki, a później sól drogowa. Trzydzieści sekund przy zdejmowaniu smyczy oszczędza prawie wszystkie sezonowe kłopoty z opuszkami.

· 3 min czytania

Trzydzieści sekund przy drzwiach: łapy psa w mokrym sezonie
Photo: Sudhir Sangwan / Pexels

Pierwsze prawdziwie jesienne spacery zmieniają podłoże pod łapami psa. Ciepły, suchy chodnik robi się zimny, mokry i szorstki, w kałużach chowa się wszystko, co ostre, a błoto, które wraca do domu na czterech łapach, zostaje między palcami długo po spacerze. Łapy to ta część psa, na którą patrzymy najrzadziej, a wymagamy od niej najwięcej. Trzydzieści sekund przy drzwiach załatwia niemal całą resztę.

Co sezon robi z opuszkami

Opuszki są wytrzymałe, ale to wciąż skóra. Chłód i wilgoć odciągają z nich wodę, a nieustanny cykl moknięcia i wysychania zostawia je popękane dokładnie tak, jak nasze dłonie w listopadzie. Pęknięcia zaczynają się drobne i bezbolesne; problemem stają się, gdy wejdzie w nie piasek i bakterie. Dołóż środki przeciwoblodzeniowe, które pojawiają się na chodnikach później w sezonie, a dostaniesz skórę jednocześnie przesuszoną i podrażnioną chemicznie. Dlatego pies, który całe lato biegał radośnie, nagle zaczyna wylizywać łapy w przedpokoju.

Kontrola na trzydzieści sekund przy drzwiach

  • Rozsuń palce. Większość tego, co się wbija — drobne kamyki, łuski nasion, grudki błota, odłamek szkła — tkwi właśnie między nimi, gdzie szybkie spojrzenie na spód łapy nigdy tego nie znajdzie.
  • Przesuń kciukiem po każdej opuszce. Szukasz pęknięć, odstającej skóry i bolesnych miejsc; piesek, który cofa łapę, sam pokazuje, gdzie patrzeć.
  • Przetrzyj wilgotną szmatką albo chusteczką dla zwierząt, nie tylko suchym ręcznikiem. Sól i uliczny osad zmywa dopiero woda, a zostawione na skórze właśnie one podrażniają.
  • Potem dokładnie osusz, także między palcami. Wilgotna sierść w ogrzewanym mieszkaniu to początek drożdżaków i podrażnionej, obolałej skóry.

Balsam pomaga — kiedy opuszki tego potrzebują

Wosk albo balsam warto trzymać przy drzwiach, gdy tylko opuszki robią się matowe i suche: cienka warstwa wmasowana w czyste i suche łapy nawilża i tworzy lekką barierę przed solą. To nie codzienny kosmetyk. Zdrowe, elastyczne opuszki go nie potrzebują, a gruba warstwa głównie sprawia, że pies ślizga się po gładkiej podłodze.

Sierść między opuszkami znaczy więcej, niż się wydaje

Długie kępki sierści rosnące między opuszkami zbierają błoto, a zimą śnieg, który ubija się w twarde kulki lodu uciskające skórę przy każdym kroku. Skrócenie tej sierści równo z opuszkami — nożyczkami z zaokrąglonymi końcami albo małą maszynką — usuwa problem całkowicie. To minuta pracy i przy psie o puszystych łapach najbardziej przydatna rzecz, jaką można zrobić przed zimą.

Kiedy pojawia się sól

Środki przeciwoblodzeniowe to najostrzejsza rzecz, jaką łapy spotkają przez cały rok: drażnią skórę, a pies potem to zlizuje. Po każdym spacerze po posypanym chodniku przetrzyj lub spłucz łapy, a jeśli sam coś sypiesz, szukaj produktu opisanego jako bezpieczniejszy dla zwierząt: chlorek magnezu albo octan wapniowo-magnezowy są łagodniejsze niż zwykła sól drogowa. Buciki rozwiązują sprawę od razu, jeśli pies je toleruje; wprowadzaj je w domu, ze smakołykami, na długo zanim pogoda ich wymusi.

Kiedy to nie kwestia pogody

Zadzwoń do weterynarza, jeśli pęknięcie jest głębokie albo krwawi, jeśli opuszka jest rozdarta, jeśli pojawia się obrzęk, kulawizna lub nieprzyjemny zapach, albo jeśli wylizywanie trwa w domu wieczorami dłużej niż kilka dni. Uporczywe wylizywanie łap jesienią częściej okazuje się alergią niż suchością, a to wymaga zupełnie innej odpowiedzi niż balsam.

Zrób z tej kontroli część zdejmowania smyczy: to samo miejsce, te same trzydzieści sekund, za każdym razem. Jeśli coś znajdziesz, zapisz to w PawKit ze zdjęciem: „małe pęknięcie, lewa przednia, 19 września” znaczy w gabinecie znacznie więcej niż próba przypomnienia sobie, która to była łapa.

Ten artykuł ma charakter ogólnoinformacyjny i nie zastępuje porady weterynarza.

Źródła