Twój kot leży ci na kolanach, mruczy, oczy ma przymknięte. Głaszczesz go dokładnie tak jak zawsze — i nagle twoja dłoń jest w jego zębach. Wygląda to jak przełącznik, który sam się przestawił. Z jego strony ostrzeżenie padło jednak dużo wcześniej.
Sygnały, które pojawiają się pierwsze
- Ogon: najpierw drga sam czubek, potem powolne machnięcie, potem uderzenie o kanapę
- Fala przebiegająca po skórze grzbietu, jakby usiadła mucha
- Uszy obracające się do tyłu albo płasko przylegające
- Głowa odwracająca się w stronę twojej ręki — albo kot, który zastyga, z szerokimi źrenicami
- Łapka położona na twoim nadgarstku albo ciche pomrukiwanie w gardle
Zwykle pojawia się to kilka sekund przed ugryzieniem. Kiedy nauczysz się to widzieć, większość „nieprzewidywalnych” kotów okazuje się bardzo przewidywalna.
Dlaczego coś przyjemnego staje się nie do zniesienia
Głaskanie w kółko tego samego miejsca kumuluje się w kocim układzie nerwowym: przyjemne robi się obojętne, a obojętne — już za dużo. Każdy kot ma swój próg, a ten próg zmienia się razem z nastrojem, snem, rują i zdrowiem. Przytrzymywanie sprawia, że próg przychodzi szybciej — kot, który nie może odejść, ma już tylko jeden sposób, żeby powiedzieć dość.
Jak głaskać kota z krótkim lontem
- Trzymaj się miejsc, które koty lubią: policzki, broda i nasada uszu — pełno tam gruczołów zapachowych
- Ostrożnie z grzbietem, brzuchem i nasadą ogona — u większości kotów te miejsca są na końcu listy
- Krótko. Kończ, kiedy jeszcze jest dobrze, a nie przy pierwszym machnięciu ogona
- Co kilka głaśnięć zrób pauzę i cofnij rękę. Jeśli sam dosunie głowę — głaszcz dalej. Jeśli nie, to była właśnie odpowiedź.
Nie krzycz i nie klepnij kota za ugryzienie: strach skraca kolejne ostrzeżenie, a nie wydłuża. A jeśli kot, który zawsze lubił pieszczoty, nagle zaczyna protestować, pomyśl najpierw o zdrowiu — bolące stawy, uszy albo skóra zamieniają znajomy dotyk w coś nieprzyjemnego. „Wystarczy mi” to nie odrzucenie. To zaufanie, że go posłuchasz.



