Transporter zjeżdża z szafy, a kota już nie ma w pokoju. Nie straszy sama skrzynka, tylko to, co niezawodnie zapowiada. Rzecz, która pojawia się dwa razy do roku i zawsze kończy się samochodem, poczekalnią i obcymi rękami, nauczyła kota dokładnie tego, co oznacza.
Wyjmij transporter z szafy
Najskuteczniejsza zmiana nie kosztuje nic: przestań go chować. Niech transporter stoi w pokoju, z którego kot naprawdę korzysta — z drzwiczkami zablokowanymi w pozycji otwartej albo zdjętą górną połową, a w środku kocyk z jego ulubionego legowiska. Przez tydzień karm obok, potem postaw miskę tuż przy wejściu. Jeszcze niczego nie ćwiczysz — po prostu pozwalasz transporterowi stać się meblem.
Pięć minut kilka razy w tygodniu
- Wkładaj smakołyki do środka: najpierw przy samym wejściu, potem głębiej. Kot wchodzi i wychodzi, kiedy zechce.
- Gdy zacznie tam sam drzemać, zamknij drzwiczki na trzy sekundy, otwórz, nagródź. Przez kilka sesji dojdź do minuty.
- Unieś transporter kilka centymetrów nad podłogę, odstaw, nagródź.
- Przenieś go z kotem w środku do innego pokoju i z powrotem, potem otwórz drzwiczki i pozwól mu spokojnie wyjść.
- Zrób jeden krótki przejazd, który kończy się pod waszymi drzwiami. Chodzi o to, żeby transporter czasem nie znaczył zupełnie nic.
W dniu wizyty
- Wybierz twardy transporter otwierany od góry albo taki, w którym zdejmuje się górna połowa. Lekarz zbada wtedy kota siedzącego w dolnej części, zamiast go stamtąd wyciągać — różnica w poziomie stresu jest ogromna.
- Nie pierz posłania poprzedniego wieczoru: znajomy zapach to cały sens. W aucie ręcznik narzucony na transporter zasłania przesuwający się krajobraz, a sam transporter stawiamy na podłodze za fotelem, zaklinowany, żeby się nie ślizgał.
- Nie goń kota po mieszkaniu. Zamknij się z nim w jednym cichym pokoju, gdzie transporter już stoi, i wkładaj go tyłem — albo opuszczaj od góry, jeśli wierzch się zdejmuje.
Jeśli kotów jest więcej
Osobne transportery, nawet dla kotów zwykle nierozłącznych: przestraszony współpasażer to kiepskie towarzystwo. I przygotuj się na dziwny powrót. Ten, który był w klinice, wraca przesiąknięty jej zapachem, a ten, który został w domu, potrafi prychnąć na współlokatora, z którym mieszka od lat. Wypuść podróżnika w cichym pokoju, daj mu godzinę na wylizanie z siebie szpitalnego zapachu i pozwól im spotkać się we własnym tempie, zamiast organizować pojednanie.
Nic z tego nie dzieje się przez weekend i nie musi: terminem jest następna wizyta, a nie jutro. Zapisz wizytę i to, jak kot ją zniósł, w PawKit — a za rok będziesz wiedzieć, od którego stopnia zacząć, zamiast robić wszystko od nowa.



