มีช่วงเวลาหนึ่งที่เจ้าของส่วนใหญ่มานึกออกทีหลัง แมวที่เคยกระโดดขึ้นขอบหน้าต่างได้ในจังหวะเดียวอย่างสวยงาม ตอนนี้ต้องขึ้นเก้าอี้ก่อน ไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น ไม่มีอะไรดูหัก แค่เส้นทางเปลี่ยนไป
แมวไม่เดินกะเผลก แต่ทำอะไรน้อยลง
ข้อเสื่อมพบบ่อยมากในแมว เมื่ออายุสิบปี แมวส่วนใหญ่มีความเปลี่ยนแปลงในข้ออย่างน้อยหนึ่งข้อ แต่แมวที่เจ็บปวดแทบไม่แสดงออกแบบที่สุนัขทำ แทนที่จะเดินกะเผลก แมวจะย่อโลกของตัวเองลงทีละนิด กระโดดน้อยลง เลือกที่เกาะต่ำลง เล่นสั้นลง ดูเหมือน “แก่ขึ้นและนิ่งขึ้น” ซึ่งนั่นแหละคือเหตุผลที่มันถูกมองข้ามไปหลายปี
สิ่งที่ต้องสังเกต
- กระโดดเป็นสองจังหวะ ขึ้นเก้าอี้ก่อนแล้วค่อยขึ้นขอบหน้าต่าง หรือแมวเลือกที่ต่ำกว่าเดิม
- หยุดชะงักก่อนกระโดดลง การลงพื้นเจ็บกว่าการกระโดดขึ้น
- ขนบริเวณหลัง สะโพก หรือโคนหางดูหม่นและจับเป็นสังกะตังเล็กน้อย เพราะการบิดตัวไปเลียขนตรงนั้นเริ่มไม่สบาย
- ขับถ่ายพลาดนอกกระบะทราย หรือแมวยืนลังเลอยู่ข้างกระบะ ขอบสูงกลายเป็นอุปสรรคไปแล้ว
- นอนมากขึ้น เล่นน้อยลง ทนการถูกอุ้มหรือแปรงขนได้น้อยลง
สิ่งที่ช่วยได้ที่บ้าน
- ทำบันได: เก้าอี้เตี้ยหรือกล่องวางข้างขอบหน้าต่างที่แมวชอบ เปลี่ยนการกระโดดครั้งใหญ่ให้เป็นสองครั้งเล็ก ๆ
- เปลี่ยนเป็นกระบะทรายที่มีด้านหนึ่งต่ำ และวางไว้ในจุดที่แมวไม่ต้องขึ้นลงบันไดเพื่อไปถึง
- ที่นอนอุ่น ๆ ไม่มีลมโกรก และพรมนุ่ม ๆ บนพื้นลื่นทุกจุดที่แมวกระโดดลง
- คุมน้ำหนักให้คงที่ ทุกร้อยกรัมที่เกินมาคือภาระของข้อต่อที่เจ็บอยู่แล้ว และน้ำหนักคือปัจจัยเดียวที่อยู่ในมือคุณทั้งหมด
ควรพบสัตวแพทย์
อาการปวดข้อในแมวรักษาได้ และทางเลือกในปัจจุบันดีกว่าเมื่อไม่กี่ปีก่อนมาก ห้ามให้ยาแก้ปวดของคนกับแมวเด็ดขาด พาราเซตามอลและไอบูโพรเฟนเป็นพิษต่อแมวแม้ในขนาดยาเพียงเล็กน้อย คลิปสั้น ๆ จากมือถือตอนแมวกระโดดขึ้นที่โปรดแล้วกระโดดลง มักเป็นสิ่งที่มีประโยชน์ที่สุดที่คุณนำไปให้สัตวแพทย์ดูได้
จดสิ่งที่สังเกตเห็นพร้อมวันที่ เช่น “เลิกขึ้นชั้นบนสุด” “กระโดดขึ้นขอบหน้าต่างเป็นสองจังหวะ” อีกหกเดือนข้างหน้า บันทึกนี้จะบอกสัตวแพทย์ได้มากกว่าความจำเยอะ



