การเดินเล่น การออกไปในสวน หรือการออกนอกบ้านแต่ละครั้ง คือโอกาสที่สุนัขหรือแมวจะติดเห็บหมัด และในหลายพื้นที่เป็นแบบนี้ตลอดทั้งปี นิสัยเล็ก ๆ ไม่กี่อย่างช่วยให้สัตว์เลี้ยงสบายตัวและลดความเสี่ยงของโรคที่ปรสิตเหล่านี้นำมาได้
ทำให้การตรวจเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตร
ลูบมือไปทั่วตัวสัตว์เลี้ยงหลังเดินเล่น เดินป่า อยู่ในหญ้าสูง หรือตอนที่แมวกลับเข้าบ้าน หมัดชอบรวมตัวในจุดที่อุ่นและลับตา เช่น ท้อง โคนหาง และรอบหัว ส่วนเห็บก่อนดูดเลือดอาจตัวเล็กเท่าหัวเข็มหมุด และชอบเกาะใกล้หัว คอ หู และเท้า
จุดลับที่ควรตรวจซ้ำ
- ด้านในและรอบ ๆ ใบหู
- ใต้ปลอกคอและที่คาง
- ระหว่างนิ้วเท้าและอุ้งเท้า
- บริเวณ “รักแร้” และขาหนีบ
- ตามแนวหางและใต้ท้อง
ถ้าเจอเห็บ
เอาเห็บออกทันทีที่เจอ เพราะเชื้อบางชนิดแพร่ได้ภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังเห็บเกาะ สวมถุงมือ แหวกขนออก แล้วใช้แหนบปลายแหลมหรือที่เกี่ยวเห็บคีบเห็บให้ชิดผิวหนังมากที่สุด
ดึงขึ้นตรง ๆ ด้วยแรงที่ช้าและสม่ำเสมอ อย่าบิดหรือกระชาก เพราะอาจทำให้ปากเห็บค้างอยู่ในผิว ทิ้งเห็บลงในขวดเล็ก ๆ ที่ใส่แอลกอฮอล์ จากนั้นทำความสะอาดแผลและล้างมือ ถ้าเอาออกไม่ได้ ให้โทรหาสัตวแพทย์
การป้องกันที่ได้ผลจริง
ยาป้องกันตลอดทั้งปีคือหัวใจของการป้องกัน ถามสัตวแพทย์ว่าผลิตภัณฑ์ไหนเหมาะกับอายุ น้ำหนัก และสุขภาพของสัตว์เลี้ยง และอย่าใช้ผลิตภัณฑ์สำหรับสุนัขกับแมวเด็ดขาด เพราะส่วนผสมบางตัวเป็นพิษต่อแมว
- ตัดหญ้าให้สั้นและเก็บกวาดใบไม้ร่วงในบริเวณที่สัตว์เลี้ยงเล่น
- ซักที่นอนสัตว์เลี้ยงด้วยน้ำร้อนเป็นประจำ
- ตรวจสั้น ๆ หลังออกนอกบ้านทุกครั้ง โดยเฉพาะช่วงที่เห็บในพื้นที่ของคุณชุกชุมที่สุด
ตลอดไม่กี่สัปดาห์หลังจากนั้น คอยสังเกตอาการซึม เดินกะเผลก มีไข้ เบื่ออาหาร หรือข้อบวม ถ้าพบอาการใดอาการหนึ่ง ให้โทรหาสัตวแพทย์และแจ้งว่าเคยโดนเห็บกัด ดูสองนาทีหลังออกนอกบ้านแต่ละครั้งควบคู่กับยาป้องกันที่เหมาะสม คือวิธีที่ง่ายที่สุดที่จะไม่ให้เห็บหมัดกลายเป็นปัญหา หากไม่แน่ใจ สัตวแพทย์คือผู้ให้คำแนะนำที่ดีที่สุดเสมอ



