คุณสังเกตเห็นตอนลูบแมว แถบท้องที่ขนแทบโล่ง หรือสะเก็ดเล็ก ๆ เรียงเป็นแถวตามแนวกระดูกสันหลังที่รู้สึกเหมือนเม็ดทรายใต้นิ้ว แต่คุณไม่เคยเห็นแมวเกาเลย นั่นเป็นเรื่องปกติ แมวเลียขนส่วนใหญ่ในที่ที่ไม่มีใครมอง
แมวคันแบบเงียบ ๆ
เจ้าของมักเห็นผลลัพธ์ ไม่ใช่พฤติกรรม ขนร่วง สะเก็ด ก้อนขนที่จู่ ๆ ก็บ่อยขึ้น การเลียขนมากเกินไปส่วนใหญ่ไม่ใช่นิสัยและไม่ใช่ “แค่ประหม่า” แต่คืออาการคัน (pruritus) ธรรมดา ๆ ความเจ็บปวดและความเครียดก็ทำให้เป็นได้ แต่สัตวแพทย์จะดูเรื่องเหล่านั้นหลังจากตัดเรื่องอาการคันออกไปก่อน
ตำแหน่งที่ขนหายไปบอกอะไรได้เยอะ
- หลังส่วนล่าง โคนหาง ท้ายทอย ให้นึกถึงหมัดก่อน ในแมวที่แพ้น้ำลายหมัด แค่ถูกกัดครั้งเดียวก็คันได้หลายวัน นี่คือเหตุผลที่ “ไม่เคยเห็นหมัดเลย” ไม่ได้พิสูจน์อะไร
- ท้อง ต้นขาด้านใน ขาหน้า จุดที่เลียถึงง่าย รูปแบบนี้คือการทำร้ายตัวเองจากการเลีย และตัวอาการคันอาจมาจากที่ไหนก็ได้
- หัว คอ และหู มีรอยข่วนและสะเก็ด อาการแพ้อาหารและแพ้สิ่งแวดล้อมมักแสดงออกตรงนี้
- ตุ่มสะเก็ดเล็ก ๆ เหมือนเมล็ดข้าวฟ่าง ที่ไหนก็ได้บนตัว สัตวแพทย์เรียกว่าผิวหนังอักเสบแบบมิลิอารี (miliary dermatitis) สาเหตุที่พบบ่อยที่สุดอย่างทิ้งห่างคือการแพ้หมัดกัด
ตรวจหมัด แม้แมวจะอยู่แต่ในบ้าน
แมวเลียหมัดออกจากตัวได้หมดจดจนบ่อยครั้งไม่เจอตัวหมัดเลย ให้หาขี้หมัดแทน หวีขนบริเวณหลังส่วนล่างเหนือกระดาษขาวชุบน้ำหมาด ๆ จุดดำที่ละลายแผ่เป็นสีแดงสนิมคือเลือดที่ถูกย่อยแล้ว หลักฐานว่ามีหมัด บ้านที่อบอุ่นจากเครื่องทำความร้อนหมายความว่าไม่มีช่วงนอกฤดู และสัตว์เลี้ยงทุกตัวในบ้านต้องได้รับการรักษา ไม่ใช่แค่ตัวที่คัน
สิ่งที่คุณทำได้
- ป้องกันเห็บหมัดตลอดทั้งปีให้สัตว์ทุกตัวในบ้าน เลือกร่วมกับสัตวแพทย์ อย่าใช้ผลิตภัณฑ์สำหรับสุนัขกับแมวเด็ดขาด
- หวีขนวันละสองสามนาที คุณจะเจอสะเก็ดตั้งแต่ยังเล็ก และแมวกลืนขนที่หลุดน้อยลง
- ซักที่นอนด้วยน้ำร้อนและดูดฝุ่นที่นอนโปรด โดยเฉพาะเมื่อเปิดเครื่องทำความร้อนแล้ว
- จดไว้ว่าเกิดขึ้นเมื่อไร อาการคันที่มาทุกฤดูใบไม้ร่วงชี้ไปที่สิ่งแวดล้อม อาการคันที่ไม่เคยหายชี้ไปทางอาหารมากกว่า
เมื่อไรควรพบสัตวแพทย์
ไปพบสัตวแพทย์ถ้าหย่อมขนแหว่งกำลังลามกว้างขึ้น มีแผลเปิดหรือสะเก็ด แมวสะบัดหัวและเกาหู หรือการเลียขนเริ่มบ้าคลั่ง ปัญหาผิวหนังในแมวดูจากภายนอกคล้ายกันหมด หน้าที่ของสัตวแพทย์คือแยกหมัด แพ้อาหาร และแพ้สิ่งแวดล้อมออกจากกัน โดยมักใช้การขูดตรวจผิวหนัง การทดลองรักษาหมัด หรือการทดลองเปลี่ยนอาหาร เกือบทั้งหมดรักษาได้เมื่อรู้สาเหตุ และแมวที่หายคันก็จะเลิกดึงขนตัวเอง
เรื่องที่ทำได้จริงอีกอย่าง บันทึกหย่อมขนแหว่งและวันที่แมวเกาใน PawKit และถ่ายรูปบริเวณนั้นทุกสองสามสัปดาห์ “มันลามมาตั้งแต่เดือนกันยายน” เป็นประโยคที่มีประโยชน์ที่คลินิกมากกว่า “เป็นมาสักพักแล้ว” มาก



