تمام تابستان خانه شلوغ بوده است: بچهها خانهاند، صبحها دیرتر شروع میشود و همیشه کسی هست. بعد سپتامبر از راه میرسد و در به روی سگی بسته میشود که دو ماه تمام حتی یک لحظه تنها نمانده است.
خبر خوب این است که تنها ماندن یک مهارت است و سگها آن را در مقدارهای کم و یکنواخت بهتر از همه یاد میگیرند. دو سه هفته تمرین آرام از همین حالا، خیلی بیشتر از یک تغییر بزرگ در روز اول مدرسه میارزد.
برنامه را زودتر جابهجا کنید
نگذارید برنامهٔ جدید یکباره از راه برسد. از قبل آن را جابهجا کنید تا وقتی سپتامبر رسید، هیچ چیز جز اینکه چه کسی در خانه است تازه به نظر نرسد.
- هر چند روز یکبار، ساعت بیدار شدن را ۱۵ دقیقه جلو بیندازید تا به ساعت صبحهای مدرسه برسید.
- وعدههای غذایی و پیادهرویها را به همان ساعتهایی ببرید که بعد از شروع مدرسه واقعاً انجام خواهند شد.
- صادقانه حساب کنید سگتان تا چه مدت میتواند بدون ناراحتی ادرارش را نگه دارد. اگر روز مدرسه از این طولانیتر است، همین حالا برای سر زدن در میانهٔ روز برنامه بریزید، نه در هفتهٔ سوم.
نبودن را در مقدارهای کم تمرین کنید
با بیرون رفتنهایی شروع کنید که آنقدر کوتاهاند که سگ فرصت نگرانی پیدا نکند — بیرون بروید، در را ببندید و فوراً برگردید. فقط تا وقتی آرام میماند، چند ثانیه و بعد چند دقیقه اضافه کنید. اگر وقت برگشتن با ناله یا راه رفتن بیقرار روبهرو شدید، قدم آخر بیش از حد بزرگ بوده است؛ چند روز به قدمی کوتاهتر برگردید.
این هم کمک میکند که نشانههای رفتنتان را بیمعنا کنید. کلیدها را بردارید، کفش بپوشید و بعد بنشینید و کتاب بخوانید. اگر این کار را بهاندازهٔ کافی تکرار کنید، کاپشن دیگر خبر از چیزی نمیدهد.
خداحافظی را ساده و بیهیجان نگه دارید
خداحافظی طولانی و احساسی و دیدار دوبارهٔ پرسروصدا به سگ میگویند که رفتن شما اتفاق بزرگی است. بیصدا بروید، بیصدا برگردید و یک دقیقه بعد، وقتی آرام شد، به او سلام کنید. آرامش شما آرام ماندن را برای او هم آسانتر میکند.
سرگرمیای به او بدهید
سگی که پیادهروی کرده و صبحانهاش را خورده، سگی است که آمادهٔ خوابیدن است. یک فعالیت اضافه کنید که از ساعت اول نبودنتان بیشتر طول بکشد:
- یک اسباببازی توخالی که با غذای مرطوب یا موز پر شده و شب قبل در فریزر گذاشته شده است.
- یک مشت غذای خشک که در اتاق پخش شده تا با بو پیدایش کند.
- یک جای خواب راحت، دور از در ورودی و پنجرهٔ رو به خیابان.
وقتی موضوع فراتر از حوصلهسررفتن است
بعضی نشانهها به جای یک بعدازظهر کسلکننده، از پریشانی واقعی خبر میدهند: پارس یا زوزهای که در تمام مدت نبودن شما ادامه دارد، خرابکاریهایی که روی درها و قاب پنجرهها متمرکز است، آبریزش از دهان، یا ادرار و مدفوع در خانه از سگی که در غیر این صورت کاملاً به دستشویی عادت دارد.
هرگز سگ را برای چیزی که وقت برگشتن به خانه پیدا میکنید تنبیه نکنید — او نمیتواند آن را به اتفاقی که ساعتها پیش افتاده ربط دهد و دعوا فقط به اضطرابش اضافه میکند. بیصدا تمیز کنید و بهجایش برنامه را تغییر دهید.
اگر پریشانی شدید است یا سگتان موقع تلاش برای بیرون رفتن به خودش آسیب زده، با دامپزشک صحبت کنید. اضطراب ناگهانی در سگ مسنتر ممکن است دلیل پزشکی داشته باشد و برنامهٔ رفتاری وقتی یک متخصص سرعتش را تعیین کند، خیلی بهتر جواب میدهد.
در این هفتهها پیادهرویها، وعدههای غذایی و هر خرابکاری را در PawKit ثبت کنید. وقتی الگو را ببینید، تشخیص یک دورهٔ سازگاری سخت از مشکلی که به کمک نیاز دارد خیلی آسانتر میشود.



